2026 -17 werelds uitzicht & rumoer

(Ed) Opvallend genoeg hadden we weinig last van de fietstocht, misschien toch maar inschrijven voor die Amstel-Gold race Jan.Ik had wel als een blok geslapen en de oogjes waren nog wat wazig, maar verderrr Sawa. Susan had nog een klein beetje afdelings werk en Daniël ging aan de maquette werken in Simba office. Op een kast lag nog een bak met instrumentaria die uitgezocht moest worden. Na mijn ochtend slaap echt uit te hebben besloot ik maar even te gaan helpen. Ik grofstoffelijk en Susan alles op soort in zipperzakjes. Eigenlijk zo gebeurt dus wandelde ik alvast weer huiswaarts, gooide mijn kindje op de rug opzoek naar wat kleiner materiaal om te fotograferen. Leuke uitdaging maar niet persé easy. Uiteindelijk lukte het een keer om een vlinder strak voor de lens te krijgen het leek zelfs of het poseerde. Niet veel later was Suus ook weer terug en Olivier volgde snel. Hij had een soort van functionerings gesprek met daktari Zoesaan. Dit was ik vergeten en ik mengde me een beetje in het gesprek, ik kreeg de blik en vluchtte naar binnen. Beetje shaggie begon ik maar aan de lunch zonder hen. 

(Suus) In de instrumentenbak lagen mooie fijne instrumenten. Ik stelde 3 stapeltjes samen om bij de 3 al eerder gemaakte vaatsets te voegen voor de eventuele vaatoperaties in de toekomst. Zuster Marie Jose kwam langs want ik had haar gebeld voor het nummer van de “driver” die de gast van Daniel op zou halen. Een man van het water-management uit Dar. Of ik meteen even naar haar been kon kijken. Ze had zich gestoten en een wondje op haar scheen. Een nare plek zeker hier. Gelukkig had ik hier alles bij de hand en met een mooi nieuw verband en nog wat mee voor de komende dagen kon ze weer aan het werk. Er zijn momenteel grote tekorten aan artsen en er zijn er ook nog 2 ziek uitgevallen. Dus Marie Jose probeert de gaten dicht te lopen. Maar ze zijn nu zo groot dat het ook haar niet meer lukt. 

Er zijn een aantal specialisten in opleiding maar die zijn pas eind dit jaar en ergens volgend jaar klaar. Ze heeft de district-medical-officer, die gaat over de verdeling van zorgmedewerkers van de regering en die regelmatig mensen hier weg trekt, nu gevraagd om versterking. Hopelijk reageert hij snel. 

De gast van Daniel arriveerde, maar de groep van de opleidingsvisitatie uit Nederland voor Erik was nog niet in beeld. Ik had daar geen officiële taken bij dus ik kon mijn eigen plan trekken voor de middag. ‘S avonds zou er wel een gezellig samenzijn zijn in het containerhuis, waar de meeste ruimte is hiervoor. Ik liet Cecilia wat pinda’s halen en nog limoenen voor guacamole. Ana kan dat maken, maar ik durfde het Cecilia niet te vragen. Die heeft erg moeite om alles in het huishouden goed te regelen. Ze was aan het koken en het aanrecht zou in een studentenhuis niet misstaan. Ana begint altijd met afwassen en houdt het ook netjes bij. Cecilia is een stuk chaotischer maar werkt ook nog maar een dik jaar af en toe een paar dagen hier. Ana had daarom alles voor de maaltijd al voorbereid. Toen ik Cecilia zei dat er 10 gasten kwamen zag ik paniek in haar ogen “om te eten?”.  Nee, alleen in de avond, het eten is voor 6 mensen. Grote opluchting. Alleen had ze geen saus voor bij de rijst. Wel bonen en de postelein achtige groende Mchicha. Ed wist raad: er stond nog saus van hem in de koeling. Even proeven. Helemaal prima. Nu nog lucifers om het gas aan te steken. De elektrische aansteker krijgen we haar niet aangeleerd. 

(Ed) Olivier wilde naar een mooi uitzichtpunt om vogels te spotten. Maar hoe gaan we daar komen? Met een bjaji (tuctuc) opperde ik. Dat was geen goed idee zou later blijken. Olivier pleegde snel een belletje en een taxi zou er zo zijn. “Verrekijker op halen en ik zie jullie zo”. 5 minuten later: telefoon, “ik moet opereren dus ik kan niet mee”. Dan maar met ons tweetjes. Susan hat het swahili boekje meegenomen om te communiceren met de chauffeur als ze vastliep. Gelukkig begreep deze ook wat Engels wat de rit vergemakkelijkte. Meteen maar de rit voor woensdag naar het vliegveld geregeld. 

Het eerste stuk ging over asfalt en was goed te doen. Daarna een soortgelijk ritje als gisteren alleen nu niet per fiets. Dat was met de bjaji een hele toer geworden. Ineens parkeerde Abdallah de auto en gingen we lopend verder, een nog smaller pad op. Da’s wel lekker dachten we, totdat we een bergje op moesten. Een helling die hier en daar de 10% stijging aantikte. We voelde nu WEL de fietstocht in de benen.Boven aangekomen was er een prachtig 360 graden uitzicht. Abdala(chauffeur) begon wat uit te leggen over deze bijzondere rots.

Het is een magische rots waar de dorpsgenezers komen om “medicijnen” te maken. Blaadje hiervan, blaadje daarvan, en dan wrijven tussen een steen en de rots. Er lag inderdaad een steen met een uitgesleten gebied er onder van het wrijven. Dat doen ze op de plekken waar de rots hol klinkt. Het papje dat ontstaat, wordt ofwel op de zere plek gewreven, ofwel er wordt thee van gemaakt dat je moet drinken. En dan kun je er weer tegen. 

(Ed) Geen vogel te bekennen maar opeens doken er twee vervet aapjes op in een boom. Eentje ging zelfs uitdagend over de rotsen rennen en op zijn achterpoten staan. Dikke prima, was de rit niet voor niets geweest. Abdala was zeer behulpzaam geweest en als tegenprestatie liet ik hem zien wat ik zie door de telelens.

In de verte was een wat dieper gelegen rots waar (bleek later) de Masai aan het wassen en uitrusten waren. Volledig ingezoomd liet ik hem dat zien. Je kon de gezichten goed onderscheiden Ongeloof was  af te lezen op zijn gezicht. Na een dik half uur plaatjes schieten was het tijd om de afdaling te gaan trotseren. Tele lens gewisseld en Susan mocht hem dragen. Maar ze heeft niet zo’n stabiele voeten dus werd de lens verwisseld door een handje van mij ter stabiliteit. Te kostbaar om op je plaat(weer) te gaan. 

(Suus) bij aankomst op het ziekenhuis terrein liep Erik met de delegatie van de opleiding Internationale Gezondheidszorg bij de bloedbank. Ik stapte uit om ze te begroeten, ze gingen nu eerst eten in hun hotel. Ook de gast van Daniel at in het hotel dus we waren “onder ons”. Ik had intussen ook honger en was blij dat ook wij aan tafel konden. Het was Cecilia prima gelukt en zelfs de vaat was gedaan. Het stond nog wel op het afdruiprek en na het eten was er nog aardig wat bij gekomen. Daniel stelde voor af te wassen omdat er gasten kwamen. Dus daar stonden we samen aan de vaat terwijl Erik een fellere lamp (soort hue lamp met assistentie) boven de salontafel installeerde. Ed deed het voor: “okay google. Lamp uit” deze ging gelijk uit,(toen Erik de schakelaar omzette). De klus was net op tijd klaar om de kudde te ontvangen. Het werd een gezellige avond met uitwisseling van allerlei ervaringen van vroeger en nu over werken en reizen. Jiska had guacamole, humus en foccacia gemaakt en met wat chips en nootjes erbij vloog de avond om. 
Tegen 23h vertrok de goegemeente(meute,Ed) en terwijl wij nog even op de drempel stonden te praten ruimden Daniel en Jiska op. Inclusief onze nog half volle biertjes. Pole…

Dan maar naar bed.