2026-20 Afscheid

Bij binnenkomst in het restaurant stond er een emmertje met kraantje en zeep om je handen te wassen. We hadden een tafel op het boven terras. Als echte Hollanders verbouwden we de zaak meteen en schoven 3 tafels aan elkaar. Nadat drinken was opgenomen kwamen ze langs de tafel met een waskom. Lekker warm water en fris geirende handzeep. Daarna werd het eten geserveerd. Tilapia vis met mchicha, friet en rijst. Per koppel een vis delen en met je handen eten. Gigi was ook mee en kreeg de koppen. Olivier had dienst maar kon zowaar ook meeeten. Halverwege werden opa en oma staal gebelde door hun 2 kleinkinderen. Ze zongen “in de manenschijn” en de hele tafel viel in, inclusief gebaren. Alleen Olivier en Marloes moesten nog bijgeschoold worden. Totale “schade” vsn 7 man eten & drinken was 100.000 shilling - €33
Terug in het containerhuis opperde ik aan Ed en Daniel nog een afzakkertje te nemen. “Zeker”, zei Erik die net z’n hoofd om dr deur stak, “ik laat mn collega niet zomaar weg gaan!”. Daniel had een fles Safari meegenomen. Nieuw voor Jiska maar het beviel goed. “Ik lust ook graag Amarula” zei ze. Dat hadden we deze reis helemaal niet op. Het verhaal gaat dat de drank is ontdekt omdat olifanten waggelend en omrollend terug kwamen als ze van de gistende vruchten gegeten hadden. Even na middernacht ging het licht hier voorlopig voor de laatste keer uit.

’s Morgens om 6h zoals elke dag gewekt soor de kerkklokken, grvolgd door de minaret En daarna een koor van vrouwen. Ik checkte in op de binnenlandse Avlucht en begon met pakken. “Nog geen koffie?” zei Ed toen hij zich even later bij me voegde. “je hebt nog 3 uur!” En alles past in 1 koffer. Toen we samen op de veranda zaten riep Ana “ndege nyeusi kubwa” de grote zwarte vogel. Hij zat met zijn vrouetje te sjanzen. Hij op een dak bij het ziekenhuis en zij in een boom erboven.( zie koer geluid filmpje).  Erik die terug kwam van de overdracht maakte een filmpje, zelfs hij vindt het nog steeds bijzonder.

De veranda vulde zich met een afscheids comité. Erik, Jiska, Olivier, Marloes, Merel en Julia kwamen na de overdracht nog even langs. Alvorens de knuffels konden worden ingezet, gaf ik Marloes en Merel het benodigde geld voor het baby meetbord. Ik geef elke missie een te besteden bedrag en vond dit een nuttige besteding. Na drie potten koffie weggewerkt te hebben was het moment daar. Dikke knuffels en karibu tena’s (wees weer welkom) gingen zij aan het werk en wij pakten onze koffers in. We gaven Anthony geld voor 1 raam in zijn huis en Ana voor het bijeensparen van een stukje land. Daniél was met Titus terug gekomen van het Simba kantoor voor thee en om ons uit te zwaaien. Abdallah, gewend aan witneuzen, was  10:30 stipt paraat. “Nog een paar jaar en dan snapt hij dat we hem liefst 10 minuten voor de afgesproken tijd zien!” Grapte Daniel. Een laatste knuffel ook aan Ana en Anthony en een kus voor Jesca die aan haar dutje toe was. Susan probeerde de emotie weg te slikken maar had toch een beetje natte oogjes. Nog voor dat we het terrein af waren kregen we een cadeau van Abdala. Voorzichtig pakte susan het uit. Het was een klein olieverf schilderijtje van de kilimanjaro met een soort massai dorpje ervoor en Boabab bomen. Door hem zelf gemaakt en niet onverdienstelijk.