Woensdag 27-11-24: naar huis

Om 5.30 wakker, net op tijd voor de laatste zonsopkomst in Tanzania.  De wevers in de boom voor het huis zijn al druk aan het kwetteren. Zo gezellig. Na toast met gebakken ei en een pannenkoek zitten we om 7h in de Jeep naar Lake Manyara. Memory lane, het was het eerste park waar we 12 jaar geleden met de jongens doorheen reden. Vlak na de ingang zagen we toen een neushoornvogel. Ik tuur naar boven en warempel, hij zit er nog! Nouja, z’n nageslacht waarschijnlijk. Verderop zelfs een koppeltje. Bij een bruggetje knippen we apenkoppen en apenkinderen. Er hangt er eentje aan de borst terwijl hij rond kijkt, de tepel in zijn bek mee trekkend. Arme mam. Ook hier staat t water heel hoog in het meer en zijn er veel wegen niet toegankelijk. Maar er zijn lang niet zo veel vogels als in Ngorongoro. Een parasiterende klimplant (eigenlijk meer hangplant) heeft veel bomen verstikt. Hij maakt wel mooie ronde vruchten zo groot als tennisballen. Zo te zien zijn ze hem aan het aanpakken want overal liggen hopen verdord en verbrand blad met ballen, maar sommige stukken zien er wel heel treurig uit. 

Ziggy spot een visarend, giraffes en een paar olifanten. De weg terug rijdt hij door, want we moeten naar het vliegveld. Ik geniet bewust van de warmte van de zon op m’n huid als we door het dichtere woud heen rijden. Een paradijselijke omgeving. De hemel voelt heel dichtbij en ik pink een traantje weg. 

En dan is het echt tijd om te gaan. We pikken Deo op aan de weg waar een dame nog snel een tros bananen aan ons wil verkopen. Ziggy dingt af maar ze gaat niet akkoord met zijn prijs. Er zitten tenslotte blanken achterin. Dan niet. 

Onderweg filmen en fotograferen we nog wat straattaferelen en ik lees grappige dorpnamen. In Arusha heet een wijk “Philips”, en we rijden o.a. door de dorpen “in de boabab”, “theewater”, “kapotte winkel” en “van lengte”. Maar we zijn ook een beetje stil. Ik verlang naar de jongens, de hond en thuis. Maar niet direct naar de kou en de volle agenda. De app is al onrustig wat niet veel goeds beloofd voor het weekend. In Sengerema zijn mijn laatste patiënten ondertussen goed ontslagen.

Maar we komen terug. Zoals Deo zei: Karibu tena - wees weer welkom.