Afscheid maar we komen terug

Na een gezellige avond kletsen en een bescheiden borrel met Olivier (hij had vorige week een fles gin van een Indiase hoteleigenaar gekregen toen ze ervaringen over dat land hadden uitgewisseld) gingen we op tijd naar bed. Nog een laatste rondje muggen knetteren en het licht ging uit. Maar allebei sliepen we slecht en kort. Opstaan en koffie zetten dan maar. Een krabbeltje van Gigli aan de deur. Maar een streng “uh” laat haar meteen ophouden. Brave meid. 
Olivier bakte eieren voor de mannen. Ik hield het bij een sneetje met pindakaas en at met lange tanden. Ongeschikt voor afscheid. 
Bij de laatste weging bleken de koffers toch te zwaar. Even overwogen we een 3e koffer te pakken. We leenden er eentje uit de voorraadkast waar naast voorraad van alles ligt. Cadeautjes voor kinderen, bekkens van een drumstel, een kast vol ijzerwaren waaronder de bouten voor de wieltjes, laarzen van de Daniël, adviseur van SimbaHealth die een belangrijk deel van de nieuwbouw had gesuperviseerd. En dus lege koffers. 
De jonge dokters kwamen na de overdracht afscheid nemen. Malouk had een beter plan. Minder van anderen meenemen in maximaal 2 koffers. Dus dat werd opnieuw ompakken. Maar eerst samen nog een bakkie. Renske had een sleutel probleem maar Ed wist raad. Hij wist een sleutelkastje. We namen afscheid van de tropenartsen, vanwie we een deel weer in Nederland zullen zien. Tot zover geen probleem. Ed ging aan de slag met het sleutelkastje en ik met de koffers. Een half uurtje later waren we beide klaar. Verrekijker (1,6 kg) mag Olivier lenen, Paula kreeg helaas de 4,5 van de 12 kg die ze had ingepakt weer terug en nu zaten beide koffers op 23 kilo, de ene min een paar ons, de andere plus een paar ons. Prima. Handbagage iets te zwaar. Als ze gaan zeuren trek ik gewoon m’n jurk en T-shirts over elkaar aan. Denk ik.

Anthony had nog een vraag. Zijn zus had haar hand verloren bij een ongeval. Of ik een wist of ze kunsthand kon krijgen. Hmm.. dat is een klusje voor de komende maanden. Ik beloofde te kijken of ik iets kon regelen. Anastasia maakte nog noodels voor we vertrokken, maar daarna kwam het onvermijdelijke afscheid en de dikke tranen. Alleen Anthony hield het droog. Snel spullen in de auto en wegwezen. 
Bij de uitgang stond Paolo. Hij zag onze gezichten en begreep dat we weg gingen. Maar hij zou vanmiddag de bankjes komen brengen. Helaas ging dat niet meer lukken. Hij vroeg welke route we gingen - via de nieuwe brug. Mooi zei hij en stapte achterin. Net voorbij de rotonde gaf hij aan dat we moesten afslaan bij de benzinepomp. Of we meeliepen. In de werkplaatsen langs de weg waren de bankjes in de maak. Een timmerman was bezig poten te zagen van het laatste bankje. 2 deuren verder hingen de 3 anderen geverfd en wel te drogen in de zon. Niks “labda kesho” (misschien morgen) maar “Leo” vandaag! En blijkbaar hadden we met de bankjes een hele serie mensen aan het werk gehouden. Een stuk opgevrolijkt vervolgden we na een dikke knuffel van Paolo onze weg naar hotel Ryan’s Bay waar we de auto moeten afleveren. Onderweg kwam het trieste nieuws dat m’n zorgenmannetje in de nacht was overleden. Sectie wordt hier niet verricht, dus we zullen nooit precies weten hoe of wat. Niet dat dat uitmaakt, het is gewoon #@€ (gekuiste versie). En je kunt geen medeleven aan de familie overbrengen want die zijn meestal meteen weg, en ik nu ook. Een onafgerond verhaal dat langzaam moet inzinken, met de film van de ingreep en de bezoekjes en overleg die de afgelopen weken al 100x door mijn hoofd is gegaan. Het is helaas zoals het is.

Geen zin in afwimpelen van verkopers die in witneuzen gewillige slachtoffers zien, vroegen we Leo van Ryan’s Bay de auto af te tanken. Alleen moesten we dan vanmiddag nog wel pinnen om het eten, drinken en de taxi te kunnen betalen. Eerst maar even op het terras een bakkie doen. Ed ging op vogeljacht met z’n camera. Een Tanzaniaan die naast ons zat wilde die camera ook wel proberen. Hij had de Serengeti-Marathon gelopen en had een goede tip voor volgend jaar: het eiland tegenover Ryan’s Bay is een reservaat. Je kunt er met een boottocht naar toe. Als je het vraagt kun je er zelfs overnachten. Helemaal natuurlijk is het niet. Schijnbaar zitten er gekooide leeuwen die worden gevoerd. Hmm, iets om over na te denken. 
Pinnen leek even te mislukken. Ook de Tanzanianen die probeerden kregen geen geld. Laatste poging slaagde gelukkig. We liepen een rondje markt, die deels was opgedoekt omdat een Duitser bovenop de berg een dikke villa had gebouwd en de uitrit daar uitkwam, legde een Engels sprekende verkoper uit. Maar verderop waren gelukkig toch nog de vertrouwde nauwe steegjes volgepakt met koopwaar. Ed kreeg de zenuwen van de drukte, dus sloegen we af richting hoofdweg. Er was een klein kraampje met boeken en bijbels. Oh ja, kamusi-woordenboek zou ik nog kopen. Maar pole, geen plek meer want alles zat al aan het gewicht. Volgend jaar dan maar. Terug naar Ryansbay voor eten (butter chicken met chapati, m’n favoriet) en de taxi naar het vliegveld. Het zit er weer op voor dit jaar. 
 

Dank voor het meelezen en meeleven, we hebben genoten van jullie reakties.