2026-18 van hot naar her

Tegen achten riep susan dat ik moest opstaan. Ze kwam na de overdracht haar sleutels halen anders kon ze op OK niet omkleden. Vanwege het “feestje” gisteravond was het bier en fris er zowat doorheen. Anthony kon weer op pad. Dan Ana ook maar een boodschappenlijstje meegeven voor o.a chili ketchup( mijn favoriet) ik was weer eens bankroet. Bijna tegelijk waren ze terug, Anthony met 2 kreti en Ana met 2 tassen vol boodschappen. Drankjes maar even in de koeling leggen/zetten om vervolgens Jeska op de arm te nemen zodat ze alles snel kon opruimen. Net toen ik dacht dat de rust was wedergekeerd rolde Merel binnen met 2 dames, Albertien en Heleen om overleg te plegen. Deze dames kwamen met eigen ogen zien hoe de opleiding en begeleiding van de AIG’rs hier verliep. Daar hoor ik niet tussen dus maar even buiten vertoeven. “Even” werd een uurtje gok ik, toen kon ik me weer vrij bewegen. Hup de volgende op de stoep. Daniël met Titus. Deze gaat over water management en (hoorde ik later) had zijn goedkeuring geven voor de aanleg van afwatering in het nieuw te bouwen complex. Heb de afgelopen 2 weken meer vergaderingen gehoord dan ik in heel mijn leven heb bijgewoond. 

Uiteraard net in mijn stoel kreeg ik een belletje : kahawa? (Olivier zette de traditie van vorig jaar voort en bestelde koffie voor op de poli). Geen probleem (niet hoorbare zucht). Thermos mee en bekers en aan de wandel. Bij de poli door het bovenraampje kijkend zag ik blije gezichten, “KOFFIE !” daar doe je het toch voor? Bij thuiskomst kon ik eigenlijk het huis niet in want Cecilia was de veranda aan het dweilen. Beetje appelig om daar zomaar overheen te banjeren.

Het zal wel zo droog zijn bedacht ik me. Om de tijd wat te verdrijven maar een kijkje in de tuin gedaan. DROOG, hoppa naar binnen. Wat denk je? Is de hele woonkamer drijf. Maar weer wachten…daarna Ana: EDDIE het gas is op, zucht.Er zat inmiddels een deuk in de geldla maar we moeten wel eten dus vooruit maar weer. Het menu was pannenkoeken vandaag, altijd lekker. De tafel was gedekt met 7 borden. Das gek, we zijn maar met 5. Bleek er nog een meute mee te eten. Daar paste ik voor ik had wel genoeg informatie tot me genomen. Dus met mijn vaste korte partner dit keer maar opzoek naar de kleinere dierenwereld, gewapend met een oranje petje waar olé holland olé opstond een uurtje heerlijk de ontspanning in. Nadat het gevolg eindelijk weg was kon ik ook aan de pannenkoeken. 

(Suus) Nog voor ik naar de OK ging voor correctie van een onderbeensamputatiestomp van een 12-jarige (geen dagelijkse kost), werd ik al gebeld door de dialyse. Ze voelden de vrijdag aangelegde shunt nauwelijks meer. KAK. Ik moest Revocatus gelijk geven. Wat nu? Spullen voor een goede revisie heb ik hier niet. Eerst opereren met Olivier en daarna op de foto voor collega Ton die jarig was. Daarna Consultje Tordoir, mijn opleider die zijn hele chirurgische leven shuntchirurgie en onderzoek ernaar heeft bedreven. Via een hakkelend what’s app gesprek kreeg ik een simpel advies dat zijn oude opleider nog wel eens toepaste: het mogelijke stolsel uit de ader “masseren”. Alternatief was de shunt verplaatsen naar een hoger niveau. De truc werkte en de shunt trilde weer netjes. Ik liet het ook aan Mzalifu zien. Iedereen weer opgelucht. 

Ik had nog een hele lijst af te werken met gesprekken. Maar hier wordt door de Tanzanianen tussen 13 en 14h vaak geluncht. Dus ik schoof aan bij de pannenkoeken met het visitatieteam. Zonder Ed. We bespraken nog wat laatste punten maar intussen was het 14h en ik moest naar matron Adriana. We hebben geld van de diaconie van de Protestantse Gemeente Hellevoetsluis gekregen om een basisverpleegkundige op te leiden. Voorstel van Matron is om dat te besteden aan een non. Die zijn trouw aan het ziekenhuis en dan blijft het geld waar het bedoeld is. Zelfs als deze non zou worden overgeplaatst, moet de congregatie voor vervanger van gelijke opleiding zorgen. Ze had ook al iemand op het oog. Klinkt als een goed plan, dat ik nog met zuster Marie Jose moest bespreken. Natuurlijk was zij ook akkoord, gezien het grote tekort aan verpleegkundigen, en de Matron straalde. 

Maar niets gaat voor niets, en zuster Marie Jose toog me mee naar de Maternity Ward, de kraamafdeling. Daar lagen nog 2 dames die een lelijke wondinfectie hadden opgelopen na een keizersnede. In Nederland wordt de thuiszorg ingeschakeld en kun je thuis verder genezen. Hier blijf je tot de wond bijna dicht is in het ziekenhuis. Voor grote wonden kan dat wel 3 maanden duren. Alternatief is de wond als hij rustig is als het ware uitsnijden zodat een nieuwe verse wond ontstaat, die je dan weer gewoon helemaal dicht kunt hechten. Bij de ene dame was dat een eenvoudige klus waar ze mij niet per se voor nodig had. De andere had een soort gapende T-splitsing in haar onderbuik. Dat paste er nog wel bij. Erik had ook nog een littekenbreuk voor me gevangen, en Olivier een onderbeensamputatie. Toch nog een nuttig dagje voor de boeg. In al die jaren was ik denk ik 4x op deze afdeling geweest. Ik liep naar buiten en was volledig gedesoriënteerd. Na even schakelen bleek ik recht tegenover het kantoor van Marie Jose te staan. Hehe, ik kon weer aan de wandel. 

Door naar Joanna de wondverpleegkundige die via de Kerstmarktopbrengst van het Slingeland wordt gefinancierd, voor een soort van functioneringsgesprek. Maar die was druk. Hij legde net mijn dame van opheffen stoma klaar om de wond te bekijken. Ze was heel blij dat ik erbij was, en de wond zag er prima uit. Morgen mag ze naar huis. 

Volgende stop was Dickson van de ICT. Hij zat te wachten op een webinar om met het nieuwe systeem van registraties te werken na vernieuwing van de website. Geen slecht idee, want het werkte nog voor geen meter. Het zou om 14h beginnen. Intussen was het 15h. Nog geen beweging. Maar bovenaan staat 4 h. “Oh dat is dan veranderd”. Mooi, dan konden wij nog even aan de slag. Een mail over de vertraagde aanvraag van registratie van collega Pieter die al 2 jaar i.p.v. 2 maanden loopt. En een stappen plan voor toekomstige registraties. Weer een vinkje op mijn lijst. 

16.30h was Joanna nog niet klaar, dus op naar huis. Ed was met foto’s bezig en ik kon de achterstallige blog bijwerken. Ana zat binnen met Jesca, die het jurkje aan had dat we haar gegeven hadden. Dat moest natuurlijk op de foto. Ana en Cecilia probeerden haar uit alle macht aan het lachten te maken. Jesca zat ze nogal effen aan te staren terwijl ze allerlei geluiden maakten en Cecilia zelfs met een spatel en schuimspaan in de weer was, maar uiteindelijk lukte het.  Ana was trouwens naar de kapper geweest. Haar haar was prachtig ingevlochten, eindigend in een soort antenne achter op haar hoofd. Ed had er al de draak mee gestoken begreep ik uit haar reactie. Ze gooide Jesca op haar rug en knoopte de kitenge om en ging door met frietjes voorbakken. 

Om 17.45 belde Joanna dat hij zo ver was en nam ik hem mee naar het Simba kantoor, waar Daniel de maquette had opgebouwd. Hij was onder de indruk van de mogelijke plannen. En van de ieniemienie autootjes die er op stonden. ‘S Avonds friet met verse, door Jiska gemaakte mayo, gesprekken samenvatten en bloggen