2026-21 terugreis deel 1

Onderweg waren we vooral stil, ieder met zijn eigen gedachten over de afgelopen weken. Abdallah moest tot 2x toe zijn taxipas laten zien, de tweede dame was duidelijk met het verkeerde been uit bed gestapt en was aan het zeuren over “spidi” rijden (hard rijden). Hij reed gewoon met het zeer drukke spitsverkeer mee. Gelukkig geen bon. Op het vliegveld had Abdala de koffers uitgeladen en een airport medewerker had deze al op een trolly gezet. Subtiel haalde we deze er weer vanaf. Het is tenslotte 10 meter lopen.  

Door de check moest de koffer open. Ik begreep al wel wat hij zocht: een schelp die Ed van Anthony heeft gekregen. Ed heeft hem om hem te beschermen in een bolletje sokken gedaan. De douanier vond niets van belang en we mochten door. 

Bij het boarden mochten eerst een paar oudere passagiers, een paar jonge kinderen zonder begeleiding en een verstandelijk beperkte man. Dat werd niet omgeroepen maar de dame van de incheck balie haalde ze persoonlijk op en liep met ze naar de gate. We stonden vrij vooraan in de rij en waren na de bejaarden, kinderen en beperkten vlot aan de beurt. En we mochten mee in het busje van de bovenstaande groep. Waren we al oud genoeg voor deze bus of oogden we beperkt…?  We liepen achter de schommelende man het vliegtuig in. Hij en zijn begeleidster hadden de stoelen aan weerszijde van het gangpad. Die van ons waren naast elkaar naast haar. Ik bood aan te wisselen en daar maakte ze dankbaar gebruik van. De man knabbelde lekker op een maiskolf. De maiskorrels vlogen in het rond. 

In Dar was het lang wachten op de koffers want eerst werd er voor een weeshuis aan bakolie op de band geplaatst. Maar tenslotte kwam onze enige koffer in beeld. Buiten stond geen shuttle. Even onderhandelen over de prijs met een taxichauffeur. Het hotel bleek een uurtje rijden in het drukke verkeer van de grote en vooral lelijke stad. Industrieterrein na industrie terrein met daartussen wat verdrietige huisjes. Hele stapels containers, o.a. van Maersk, en oliesilo’s, alsof we de Botlek in reden.

Drukker dan druk werd het een spannende rit van dik een uur. Aangekomen bij de het hotel de paspoorten gescanned en we konden richting ons onderkomen. Ook dit ga je niet geloven. In de tuin voor onze kamer stond een leeuw en op de label van onze sleutel stond: SIMBA! Hoe toevallig. Onze spullen waren al naar de kamer gebracht. En netjes in een hokje apart gezet. Eerst maar even plassen zei suus. Ik liep vervolgens ook de badkamer in. Zozo netjes hoor, tandenborstels, tandpasta er liggen zelfs aardbeien snoepjes. Alleen bleken dit douchezeepjes te zijn( niet geproefd hoor). 

De airco blies op 23 graden en we besloten om het terrein een beetje te verkennen en natuurlijk opzoek te gaan naar de zee. We kwamen langs het zwembad waar 2 boxen snoeihard de meute aan het entertainen was (wel 3 man). Nog even langs een barretje en daar was het witte zand. Ik uiteraard uitkijkend naar nieuwe vogelsoort(en) maar hier blijken voorlopig alleen maar kauwen rond te vliegen in grote getalen. 

Het werd tijd om wat te gaan eten. Vlakbij het strand was een eetgelegenheid. Er prijkte een bord met de mededeling dat je 50.000 p.p moest besteden om er te mogen plaats nemen. Best prijzig maar nog steeds goedkoper dan in Nederland.

Er kwam snel een dame met de menukaart en we bestelde gelijk eendrankje. Het drankje liet vervolgens een kwartier op zich wachten en het eten kwam pas na ongeveer 1 uur. Op het strand ontwaakte er iets. De ene na de andere krab kwam uit de diepe holletjes die we overal op het strand waren tegen gekomen. Een krab was bezig eten te vergaren en de ander was zijn onderkomen aan het vergroten door steeds hoopjes zand weg te smijten. Er waren er ook die hun huis moesten verdedigen met poot en schaar. De wet van de sterkste werd zichtbaar. Het ene hol werd veroverd om vervolgens een andere (kleinere) krab uit diens hol te verjagen. Het was een mooi schouwspel om te tijd mee te doden. Het eten was niet om over naar huis te schrijven dus dat doen we dan maar niet. Daarna douchen onder een soort stortdouche en bloggen.