Laatste werkdag

Na een onrustige droom over inpakken en overpakken begon de laatste werkdag. Het was bewolkt en zowaar frisjes. Eerst maar naar de IC want het OK programma begon met een huidtransplantatie door de jeugd, en daarna mogelijk nog 2 ingrepen mits de patienten geen bloedarmoede hadden of piepende longen. De IC ligt vol met “mijn” buiken van afgelopen week. De ene heeft een longontsteking en heeft nog wat zuurstof nodig maar de buik gaat goed, de dame van gisteren moet over naar Mwanza voor een CT scan en de maagperforatie van maandag gaat vooruit en kan naar de afdeling. Maar de verdraaide darm van zondag is nog niet op gang, en de maagperforatie met buikvliesontsteking lekt weer veel vocht en blijkt zijn maagzuurremmers niet gekregen te hebben. Pole. Ook de man met grote littekenbreuk op de mannenafdeling braakt weer, dus hij moet medicijnen om de darm te stimuleren. Even discussie over de noodzaak met Femme en toen ging de familie de spullen halen. 3 betrokken zoons zwermen meestal rond het bed. 

Ondertussen belt Puck die op de interne afdeling zit of ik een buik mee wil beoordelen. Dame van 34 met plotse pijn. Misschien weer een perforatie? Maar deze buik was niet plankhard. En het bloedgehalte was gedaald. Echo toonde “complexe bloeduitstorting” in de onderbuik. Klinkt als buitenbaarmoederlijke zwangerschap met bloeding. Op naar OK maar dat kan Malouk met ze doen. Door naar de chirurgische vrouwenafdeling waar Olivier een dame met een tennisbal grote tumor aan haar 4e en 5e teen probeert te overtuigen dat amputatie nodig is. Alleen de tumor weghalen geeft groot risico op terugkomen en uitzaaien. Misschien helpen mijn grijze haren haar te overtuigen. 
Even meekijken op OK met Renske maar die was klaar. Maar godzijdank is er de smartphone en ze liet de foto’s zien van een schoongemaakte wond aan het been. Voorlopig nog geen zicht op mijn klanten dus even naar huis voor chai-thee. Of  eigenlijk voor koffie. Rian kwam aanlopen. Paolo had gezegd dat Ed wieltjes kon regelen voor een karretje. Intussen weet hij aardig zijn weg te vinden.

 De acute buik van Puck lag op. Even meekijken vanaf het nieuwe bankje, ook handig als tribune achter de kortere operateurs. Idd, buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Mzalifu gaf tips. Dit was buiten mijn expertise. 
Intussen werd duidelijk dat mijn twee ingrepen waren afgekeurd. Ik trok m’n pak uit en haalde m’n kastje leeg. Het zat er op. Nouja, na de lunch en het rondje markt werd ik terug gebeld naar het ziekenhuis. Een paar patiënten mee beoordelen en de buiken nog eens langs. Niet veel nieuws t.o.v. vanmorgen. Niet heel prettig weggaan maar het is niet anders. I.p. plan ik geen grote buikoperaties in de tweede week. Maar die spoedjes houden zich niet aan mijn regels. Ik liet instructies achter bij Olivier en Renske, en zit straks slechts op een appje afstand…

Olivier en ik liepen samen terug en troffen een dichte deur. Huh..!? Oh ja, Ed is met Anthony het armbandje halen. Ze kwamen er al aan. We aten samen ons voorlopig laatste avondmaal hier. Olivier zette zelfs zijn vegetarische hoed af en at mee van Eds butter chicken met chapati. Paula bracht haar, of eigenlijk mijn, koffer die ze had afgevuld tot 21 kg. Althans, als je hem dwars weegt met het kofferwegertje van het Kruidvat. In de lengte 24 kg. We gaan het zien. 
Sowieso gaan we het zien. Want Air Tanzania heeft de vlucht een half uur verschoven en nu hebben we nog maar 1,5 h voor de overstap op Dar es Salaam… da’s best krap. Ooit eerder rennend over het vliegveld daar net op tijd de vlucht gehaald, toen met Paco, Erik en Natasja. Maar toen landden we op zondag en moest ik maandag weer werken. Nu heb ik 4 dagen speling dus ik heb met mezelf afgesproken me er niet druk om te gaan maken. Het loopt zoals het loopt. Mungu akipenda - als God het wil. Zeggen ze hier.