Samen opereren

Olivier was al een rondje met Gigli wezen lopen. Samen ontbijten en naar het ziekenhuis. Gigli liep mee maar mocht de poort niet door. Ze snuffelde er onderdoor en liep een stukje langs het hek, verlangend kijkend naar Olivier. Maar we moesten door. Tijdens de overdracht werd een spoedopname vermeld met waarschijnlijk weer een maagperforatie. Alles komt in drieën… Ik liep naar de afdeling, deelde het vermoeden en meldde de patiënt aan. De man er naast van de grote operatie had eindelijk flinke winden gelaten en zelfs wat gepoept. Leve de magnesium! 
Renske ging vlug aan de slag met de brandwonden want Yohanna was er vandaag niet en ze wilde ook met de maagperforatie meedoen. We hadden net de buik open toen ze kon instappen. Veel geel vocht in de buik, en een gat in het laatste stukje maag. Ik instrueerde, Olivier hechtte en Renske hield de buik open en keek mee. Uitgebreid spoelen en weer sluiten. Met het mantra “kleine hapjes, kleine stapjes”.

Ik genoot van de zoete thee terwijl ik het verslag zat te maken en de jeugd de buik sloot. Er zou nog een dame met mogelijk maagperforatie komen, maar die moest eerst gezien door de anaesthesie. Ik bleef plakken op OK in blijde verwachting toen Renske vroeg om hulp. Ze had een ongevalsslachtoffer die vannacht met een pikipiki (brommer) was aangereden. Vooral zijn borstkas had een flinke klap gehad. In Nederland maken we meteen een scan maar die hebben we nog niet hier. Dus zorgen dat je maximale informatie hebt, stabiliseren en wonden hechten en door naar het academisch ziekenhuis. 
Hij was stabiel, had 3 gebroken ribben, sleutelbeen en schouderblad. En gebroken borstwervel. Hier is niet in te schatten hoe stabiel, dus wordt hij beschouwd als instabiel. Draaien als een boomstam dus. En daar had ze handen voor nodig. Hij bleek een wond op z’n achterhoofd te hebben en zijn rechter oorlel lag er zowat af. Hmm.. toch maar even hechten en echo van de buik. Renske pakte haar echo apparaat (echokop die je aan je mobiel aansluit, beeld op je mobiel) en kletste een klodder “jely” (gel) op de buik. Geen aanwijzingen voor bloedingen gelukkig. Nadat Renske vakkundig zijn oor had aangenaaid terwijl ik zijn nek stabiel hield, moest hij nog op z’n zij voor de wond op het achterhoofd. “Laidokeen” vroeg Renske voor de verdoving. Lidocaine op z’n Engels. Scrub nurse Lucy keek haar niet begrijpend aan. “Local anaesthesia…?” Vroeg Renske. “Ah.. lídnokin” zei Lucy, en gaf de spuit aan. Renske en ik wisselden een blik van onbegrip uit. Dat zal wel even duren voordat die uitspraak er in zit. 
Toen we klaar waren was er nog steeds geen zicht op het spoedje dus ik ging aan de lunch. Pannenkoeken. Heerlijk.

Eind van de middag kwam Paolo het bankje voor de OK brengen. Zoals Ed al vertelde brachten we het naar de poli, die tegenover de mannenafdeling ligt. De broeder kwam me halen: “I need you” altijd leuk om te horen van zo’n jonge knul 🤣. Er was een patiënt die een maagslang moest maar dat lukte niet. De week ervoor had ik er een ingebracht, dus vandaar dat ik weer de klos was. De man stribbelde nogal tegen en riep dat hij dood ging, maar dat viel best mee. Niet fijn, natuurlijk, zo’n slang in je keel, maar zeker nodig. Tijdens het inbrengen kwamen er al bakken kots uit en toen de slang op zijn plek lag liep er binnen een minuut of 5 meer dan 2 liter in de zak en moesten we hem legen. Dat moet opluchten. Ik hielp nog even mee z’n kleren verschonen zodat hij niet ineens de slang er uit kon trekken. De leerling-verpleegkundigen die in hun mooie roze jurken mee hadden staan kijken stonden een beetje te giechelen om z’n gemopper. Hij vond nog steeds dat hij vermoord werd. Maar voorlopig zat de slang er in.

Op weg naar huis ging de patiënt met aangenaaid oor op pad met de ambulance. Hij had nog boomstamverpleging en mocht dus niet buigen met z’n rug. Na wat gedelibreer besloten we hem met matras en al over te tillen. Paste precies. 
Net thuis kon ik weer terug. Of ik wilde meekijken bij de maagperforatie. 4 witneuzen aan tafel. Het bleek een ontstoken alvleesklier. Veel vocht en morgen ook overplaatsen. Dat gaat een stuk makkelijker, zeker nu de brug open is.

Thuis eten en daarna inpakken. Malouk en Jim kwamen wat spullen brengen om mee terug te nemen en ook Paula, de onderzoeksstudent, had een plekje gereserveerd in onze koffers. Nu alle medische spullen, kaas, snoep en koffie er uit was, was er ruimte genoeg. 
nog even een afzakkertje buiten, luisterend naar de regendruppels op het golfplaten dak, en daarna plat. Uitrusten voor de laatste werkdag.