Lisa’s laatste dag

Ruim voor m’n wekker was ik wakker. De moskee was al aan het zingen, afgewisseld door het beieren van de kerkklokken dat precies om 6h als wekker dient voor het stadje. Daarna gaat de moskee weer verder alsof het zo afgesproken is. Lisa en ik waren om 5 voor 7 in de kerk en verhoogden het aantal aanwezigen met de helft. Maar gaandeweg vulde het kerkje zich verder. Iedereen die binnenkwam knielde voor het kruis en gaat zitten. De kapelaan kwam binnen en het gezang begon, begeleid op de bongo’s door een jonge non voorin de kerk. En een aantal dames zong uit volle borst en loepzuiver mee. Wat een volume samen, een prachtig gehoor.
Bij het volgende lied pakt de non die voor ons zat een soort dikke placemat die op de kerkbank lag. Het bleek een percussieinsteument: Ze begon het ritmisch rond te draaien en de korrels die er in zaten maakten een ruisend geluid. Geweldig. En dat voor zo’n klein kerkje.
We zitten samen stilletjes te genieten, al verstaan we er geen fluit van. Bij de hosti blijven we beleefd zitten. Daarna gaan we zingend de kerk uit en ik naar de overdracht.
Na de overdracht is er eindelijk tijd voor deel 2 van mijn presentatie. Er ontstaat een goede discussie. En ter afsluiting krijg ik een bijzonder applaus dat ze hier altijd doen, te zien in de video’s.

Daarna m’n vaste rondje IC en chirurgische afdeling langs m’n zorgenkinderen. De man met herstelde maagperforatie heeft nog veel pus in de drain maar doet het verder goed. De dame van gisteren is vooral erg passief maar gaat vooruit. Alleen de man met de grote operatie van vorige week poept nog steeds niet. Maar verder loopt hij wel al een beetje rond. Tijd voor ruggespraak met m’n collega in het Slingeland. Die bevestigd mijn beleid, dus vooral zo doorgaan. 
Op de OK zijn de meiden (Renske, Len, Malouk en Co-ass Marylon) bezig met een huidtransplantatie. Mijn ingreep aan een halscyste kwam daarna. Ik keek mee hoe de meegebrachte “carrier”, waar de huid op gelegd moet worden om in te snijden, goed functioneerde. Een prachtige vlaai-ruit bedekte de beentjes van een klein manneke met 2 volledig verbrande onderbeentjes. Goed werk. Tussendoor liep ik naar de overkant waar Yohanna bezig was met wondzorg, samen met. Een klein mannetje met wond op zijn hoofd was hartverscheurend aan het huilen. Ik vroeg waarom hij geen roesje had. Yohanna keek me aan. Ze zijn hier vaak heel hard voor patiënten en kinderen, dus hij snapte het probleem niet. Maar juist vanwege goede pijnstilling worden die verbandwissels op de OK gedaan. Anders kan het ook wel op de wondkamer. Isiah van de anaesthesie was het met me eens. Maandag dus nuchter houden.

Mijn patiënt ging nog niet op, dus koffie (thnx Ed), nog wat zaken aftikken met Chege. Ed was druk met Paolo voor de opstapjes voor de OK. Ik had al appjes gehad van de zaagactie. Nu stonden ze de ingang van de OK met Chege te discussiëren over welke rubbers onder de pootjes moesten. Achter het loket zaten Onesmo en Isiah als een soort Buurman en Buurman adviezen te geven. Paolo ging weer op pad.

Intussen lag de patiënt op tafel. We namen de checklist door conform WHO richtlijnen. Ik stak even over naar de wondzorg terwijl Malouk de patiënt verder klaar zou leggen. 
Bij de wondzorg waren ze met z’n zessen bezig met de verbandwissel van een jonge vrouw. Ze had een ernstige allergische reaktie op waarschijnlijk een antibioticum gehad waardoor de huid van haar lijf grotendeels was afgestoten. Ik had eerder in de week een infuus bij haar enkel ingebracht om haar vocht te kunnen geven. Heel belangrijk want zonder huid verlies je veel vocht. En het maakte nu het roesje makkelijker.
De gelukkig al herstellende huid was nog heel kwetsbaar. Met veel vocht voorzichtig wrijven gaf de minste schade. Dus stonden we van alle kanten te werken. Zelfs Isiah van de anaesthesie hield met 1 hand het kapje op haar beschadigde gezicht, en met de ander hand hielp hij mee. Renske en ik deden samen het gezicht. Gelukkig ging ook dat al vooruit,  maar alles behalve de behaarde hoofdhuid was ontveld. Haar ene oog kon ze zelf openen, de andere niet. We maakte beide goed schoon en deden er zalf in. Neus poetsen, ook van binnen, en de lippen. Voorzichtig van hoofd tot knieën in de vette gazen en met gewone gazen afdekken en zwachteltje er om. Zag er alweer heel anders uit. En rook vooral weer lekker fris. Half zittend werd ook de rug schoon gemaakt en kon de romp ingezwachteld. Op haar benen zat de huid vol met indrogende blaren. Wat een naar ziektebeeld is dit. Maar ze is aan het opknappen, hele stukken huid waren aan het genezen. 

Intussen was ik nog steeds niet geroepen voor mijn patient. Malouk kwam aanlopen. Helaas afgevallen want een ruis over het hart en een te trage hartslag. Pole.

Lunch dan maar, samen met Ed & Lisa. konden we meteen onze cadeautjes geven. Anthony en Anastasia kregen een muts door mijn bijna 90-jarige moeder gebreid. En ik had zelf nog 2 babymutsjes gebreid meegenomen voor de baby van Anastasia. Ze was helemaal enthousiast. Mssch volgende keer vestje van mam meenemen😊.
M’n vrije middag duurde niet lang: Malouk en Olivier hadden m’n advies nodig voor een wond bij een beenbreuk. Ze waren een stellage op het been aan het bouwen om de breuk te stabiliseren. Daarna moest het bot bedekt. Extra snee en de huid verschuiven werkte prima. Netjes gedaan. 
Via m’n vaste klanten terug naar het huis. Toen ook Olivier er was konden we onze enveloppes geven, ook namens Moniek. Die had een kaartje meegegeven voor Ana dat ik zo goed mogelijk probeerde te vertalen. Met hulp van Ed en Lisa die ook een paar woorden wisten, lukte het prima. 
vervolgens vulde ik eitjes voor de afscheidsborrel van Lisa en alvast een beetje van ons. Verder al beschreven door Ed.

Om half 12 hoorde ik ineens bekende zinnetjes naast me. Malouk en Renske zaten op Duolingo Swahili: “ik moet wel m’n streak houden he..!? Voor 24h lesje doen!” 😁 

Het was een gezellige avond en een leuk afscheidsfeestje voor Lisa. Om de pijn wat te verzachten toastte Puck niet op het afscheid maar op een mooie vakantie voor Lisa, die morgen start.