Onderweg deel 3

Tsja, daar zaten we dan op het vliegveld in Dar es Salaam. Eerst lekker buiten in de zwoele nacht met onze cappuccino. Alleen kwam er elke paar minuten iemand vragen of we een taxi wilden.

”Naar Mwanza..?” Grapte ik. (1140 km). “Als je maar betaald!” Alle chauffeurs lachen. Maar de betreffende chauffeur wees ons vriendelijk op de vertrekhal van de “domestic flights” even verderop. Daar zag ik een bekend koffietentje dat open was. Hier had ik met Jan en Alja een paar jaar geleden uren doorgebracht. Een super enthousiaste werknemer heette ons welkom en vond het supergrappig dat we een paar woorden in zijn taal spraken. Snel kwam hij met een trolley aan om ons te helpen met de bagage.. welke bagage…? Oh pole (helaas)..

Intussen had ik wel genoeg koffie op dus toch maar weer de “special tea”: gember-citroen-honing. Het was al een paar jaar geleden en ik was even vergeten hoe sterk dat spul was. En hoe zoet..! Dapper doordrinken.

We waren intussen wel moe aan het worden dus af en toe knikkenbolden we weg. Uiteindelijk om half 7 liep ik naar de bagage-controle-mevrouw. We mochten al door. Natuurlijk ging het alarm weer af op m’n BH… dus ik stond alweer klaar voor de bodycheck. Ik ben de tel kwijt geraakt. 

Helaas konden we nog niet inchecken dus verder dommelen op het volgende bankje tot er wat beweging ontstond achter de balies. Plots waren er heel veel Amerikanen met heel veeel koffers die naar voren stormden. Maar de dame die ik eerder had gevraagd wanneer de balie open ging, wenkte ons. We hadden toch maar besloten m’n rugzak in te checken omdat we anders de op Schiphol gekochte fles whiskey niet mee mochten nemen. Ja, we houden van uitdagingen. Zou ik straks nog iets hebben om te dragen de komende week…? Ondertussen probeerden de Amerikanen goedkoop de extra koffers mee te krijgen. Blij dat we er voor waren.

Een rustige vlucht, zachte landing, 20 minuten wachten in de bus tot de transit passagier door had dat hij in het vliegtuig werd gemist en snel weer aan boord kon en we konden naar de bagageband. Gelukkig.. m’n rugzak lag er op! 
Faruk de taxichauffeur wiens nummer we hadden, had ons appje gemist. Maar er waren genoeg andere taxi’s die ons wel wilden brengen. Dus we kozen er eentje, spraken een prijs af en stapte in de luxe mini-Van. Hij sprak goed Engels en vroeg ons het hemd van het lijf. Toen hij hoorde dat ik als dokter ging werken had hij nog wel een vraag. De rest van de reistijd vulde zich met een soort consult over zijn zoontje. Lastig zonder patiënt of medische informatie, dus vooral op de vlakte blijven.

Gelukkig zat het verkeer mee en waren we snel bij Ryans Bay hotel. Sleutel halen bij de balie en hup de auto van Erik en Jiska in. Oh nee.. de sleutel-afstandsbediening werkte niet. Dan maar de sleutel er uit. Vreemd.. die paste niet. 
zou t batterijtje leeg zijn? Of de accu? Maar de auto was nagekeken en afgetankt. Johnny de manager werd erbij gehaald. En wat denk je..?

Verkeerde sleutel! Opgelucht over dit eenvoudige probleem stapten we in. Ed nam de tijd om alles in te stellen en te kijken waar alle hendels zaten. Toch ff wennen aan de verkeerde kant van de auto en de weg. Maar het ging hem goed af en gelukkig was het niet extreem druk. Wel troffen we nog een onverwachte omleiding over onverharde weg dwars door een sloppenwijk maar zachies riejen zou Ome Rein zeggen, dan komt het goed. 
En de taxichauffeur had uitgelegd hoe we over de nieuwe brug konden. Even bakkelijen over de tol, maar we hadden goede informatie over de prijs dus weken we niet. Geen €10 maar gewoon €6,70

Welliswaar een stuk duurder dan de pont maar ook een stuk sneller en dat is waar we behoefte aan hadden. Olivier, de nieuwe tropenarts die door Malouk wordt ingewerkt en oud-Slingelander is, appte al een voorzichtig “hoe gaat ‘ie daar” en ik antwoordde met een bestelling van koffie in het Swahili. We hebben dezelfde docent.

Een warme begroeting van Anthony gevolgd door de zwangere Anastasia die een mooi buikje had. En natuurlijk van Olivier die er net z’n eerste week heeft opzitten, op de voet gevolgd door Lisa, operatie assistent uit het Gelre Ziekenhuis, die ik wel kende maar nog niet kende. We hadden vele mails en apps uitgewisseld over deze uitzending maar elkaar nog niet ontmoet. 

Anthony zocht naar de koffers.. pole… labda kesho (misschien morgen). Koffie, kennis maken, bij kletsen, alles door elkaar. Ed dook meteen de douche in want hij blendde qua geur intussen wel heel goed met de deo-loze lokale bevolking. Dat gratis deo-stickie van een vorige reis werkte niet echt afdoende.

Anastasia was druk met koken en ik hakkelde me door de plichtplegingen. Swahili toch nog niet goed genoeg voor een echt diepgaand gesprek. Maar komt goed de komende weken. 

Lisa dook enthousiast in ons oude, met plakband aan elkaar hangend Lonely Planet zakwoordenboek Nederlands-Swahili om eindelijk te zien hoe je alle woorden schreef die ze de afgelopen weken al had geleerd. 
Anthony en Anastasia kwamen zich afmelden voor de avond en de zondag. En wij genoten van rijst met vis in tomatensaus en heerlijke salade met avocado, met fruitsalade van ananas met mango toe. Zo zoet. Heerlijk. 
Een rustige avond, die alleen even werd onderbroken door binnenwaaiende co-assistenten die even een filmpje wilden downloaden op de wifi. 
Hangend op de bank rond ik de blog af en dan is het bedtijd. Lala salama - wel terusten.