Zondag rustdag

Ondanks de heerlijke bedden was ik gewoon om half 6 wakker. We konden de zonsopgang weer zien vanaf het balkon. Een dame van het restaurant riep naar een boot met vissers. Ze kwamen naar de loopbrug en toonden hun waar. Het was te ver uit elkaar om de koop te sluiten maar misschien kunnen ze de vis later komen brengen. We liepen een rondje over het terrein en om 8h gingen we naar de eetzaal voor ontbijt. Avocado on toast was een goed vullende keuze. En Ed zat aan de worstjes met ei. De eetzaal was verhoogd en had een mooi uitzicht over het meer en de tuin. Plots zag ik een ijsvogeltje vliegen. Natuurlijk had Ed z’n grote lens niet bij zich. En toen hij hem wel had was de vogel weer weg. Maar na het eten poseerde de vogel geduldig op het betonnen muurtje. En de honingzuigers fladderden, parelmoer-groen gekleurd in het zonlicht, van bloem naar bloem. Intussen zocht ik een tafeltje op het terras in de buurt van een stopcontact. Kon Ed lekker foto’s uitzoeken en bewerken op z’n iPad. Om 11h uitchecken maar de planning is om pas om een uur of 4 weg te gaan. Even dagje rust. We liepen samen een rondje over het terrein. Ik spotten een roofvogel in de boom en wenkte Ed. Hij knipte er op los en ik maakte een filmpje toen er nog een aan kwam vliegen. Helaas landde die buiten het oog van de camera. Een groep apen deed zich te goed aan de nog onrijpe vruchten van de limoenboom (denken we). Toen we dichterbij kwamen hielden ze ons scherp in de gaten, maar de vruchten waren te lekker dus al kijkend naar ons trokken ze de vruchten uit de boom. 

Tijd om uit te checken. Ed pakte de koffer in en ik plofte in badpak aan het zwembad onder de parasol met een boek. Heerlijk! Met intussen meer dan 100 foto’s op de kaart ging Ed aan de gang op zijn iPad. M’n telefoon begon te trillen. Appje van Lisa. Haar vlucht is geannuleerd! Hij was al verzet van zaterdag naar zondag. Ze was al op het vliegveld toen het bericht kwam. Waar herkende ik dat van… 🤨. Met haar medepassagiers probeerden ze nog een vlucht te organiseren. Uiteindelijk gelukt maar geen fijne start van de vakantie. Pole. 
De ontspanning werd te vroeg verstoord door Mzalifu die appt of ik even kan helpen bij een buikoperatie. Een darm die vast loopt. Hij is niet in de buurt. Helaas ik ook niet. Ik app dat we tegen half 6 Terug verwachten te zijn. “Oh daar kunnen ze weL op wachten…”. Ik probeer nog wat meer informatie over de patiënt en zijn/haar ziekte te krijgen maar zowel Mzalifu als de dienstdoende dr Chimya houden whatsapp-technisch de kaken op elkaar. Lekker dan… hopelijk liep hij niet vast terwijl hij al bezig was. We gaan toch maar inpakken en rijden.

Bij aankomst was Cecilia nog niet gearriveerd. maar we hadden ook 17h gezegd en het was 16.20h. Ik liep naar de nonnen waar de sleutel in de la ligt. Terug bij huis zat er een enorme vlinder op de vlaggenlijn. Foto, piesen en naar het ziekenhuis. Nog steeds geen antwoord van Chimay. Intussen wel van Malouk. Die gaf me het nummer van de “supervisor”, equivalent van onze vroegere nachthoofd. De zuster die alles weet zeg maar. Zij ging Chimay voor me achterhalen. Ondertussen liep ik bij m’n eigen klantjes langs. Allemaal aan de beterende hand. En het lukt steeds beter in het Swahili. Was ook wel nodig, want de jonge broeder op de mannenafdeling sprak nauwelijks Engels. Terug thuis was Cecilia er nog steeds niet. Niet direct gevraagd, maar via Anastasia. Dat werkt natuurlijk niet, snap ik nu,met dank aan m’n boek (culture map, over communicatie verschillen tussen verschillende landen. Aanrader als je over grenzen moet samenwerken). 
Chimay belde. Patiënt was op OK. Eerst maar eens even kijken. Nou de conclusie was snel getrokken. Trommelharde buik. Die moest open. 
volgende probleem was anaesthesie optrommelen. Uiteindelijk het hoofd van de OK gebeld, toen kwam er beweging. 
Maar toen de buik open ging verstomde het gemopper. Het was echt nodig. De darm zat klem achter een verkleving van de eierstok en was net niet afgestorven. Als een opgepompte fietsband sprong de opgezwollen darm voor de verkleving uit de buik. Die moest wel leeg anders kon de buik niet meer dicht. Na 2 uur was de klus geklaard en kon ik naar huis. Ik had zo’n dorst en trek in melk dat ik de gesteriliseerde melk uit de koelkast pakte. Gelukkig wel goed koud. 
Nog een glas ranja en een aai over de kop van Gigli, Oliviers nieuwste aanwinst.