2026-07 inspanning en ontspanning in Mwanza

(Ed) lekker geslapen met open deur (en Fischer hordeur) en vroeg wakker en trap af naar het ontbijt. Het trappenhuis van hotel Ryan’s Bay is een ding. We hebben al wat af gelachen met deze trap. Hij draait namelijk verkeerd om. Als je eindelijk denkt dat je het snapt loop je toch weer net de verkeerde kant op. En volgt een verdwaasde blik omdat er geen trap is. Oh ja, andere kant…

Na ons ontbijtje kwam Erik ons halen voor de koffie & lunch in zijn ‘huis’. Nou ja eigenlijk het huis van zwager Jesse, aan de andere kant van de baai van Ryan’s Bay. Het werd een ritje om nooit meer te vergeten. Het leek Parijs-Dakar wel. Steiler dan steile nauwe passages berg-op, maar een top ervaring. De helling proef ben je snel machtig hier. De toegangspoort opende zich en we gingen haast verticaal! 

Jiska belde dat ze was aangekomen in Dar es Salaam op weg vanuit Nederland. Konden wij met een bakkie alvast van het uitzicht genieten. Even naar het immense dakterras. Op een hoge uitstekende rots zat een ibis mooi te poseren een salvo van 30 foto’s volgde. 

Op naar een rondje huis. I.t.t. de protserige megalomane huizen die op dit deel in Mwanza gebouwd worden is dit huis smaakvol en compact maar met een prachtig uitzicht. Geen TV nodig hier! Het gebied eromheen was een soort oerwoud met min of meer begaanbare paden en nog werk in uitvoering. We volgden Erik omhoog/omlaag tussendoor etc.. en ineens stonden we op het uitzichtpunt naast een enorme steen waar wij met onze kinderen in 2012 ook hadden gestaan. Het uitgesleten natuurlijke bassin in de rots, waar toen kinderen zich aan het wassen waren, was er ook nog. Alleen was er ‘omheen’ natuurlijk gebouwd. Jammer van het uitzicht. 
Zo’n perceel egaliseren en plaveien kost vrachtwagens vol zand die vervolgens met kruiwagens naar beneden gekruid moeten worden. Rotsblokken worden kleiner gehakt om muurtjes van te bouwen. Allemaal handwerk. Chapeau.
Na de lunch gingen wij weer naar het hotel want Suus had een afspraak en ik moet een moodboard inzenden voor mijn maandelijkse fotocursus. 

Tegenover het hotel zijn ze bezig met de bouw van 2 panden. Veiligheid is nog een aandachtspunt en geeft een flashback naar de jaren ‘20 van de vorige eeuw, naar de world-press foto v d bouw van het Empire State building.

(Suus) “Die rand daar rust op houten palen” zei Ed. In Nederland zijn dat allemaal stalen buizen die stevig vergrendeld worden. “Zo is het ziekenhuis ook gebouwd” zei ik. Ed keek me vol ongeloof aan. “Het OK-complex in Sengerema. Niet het nieuwe Slingeland!” verduidelijkte ik. - “Oh!” We schoten in de lach om de spraakverwarring.

Terwijl Ed rond ging over het terrein rond het hotel wachtte ik om mijn “date”: de dialyse-arts van Sengerema die in Mwanza woont en ook werkt hij was iets (1,5 uur!) later dan afgesproken want het was druk op de dialyse in Sengerema. Maar hij was blij met de ontmoeting en bevestigde wat we steeds horen: graag shunts gaan aanleggen in Sengerema want er zijn veel te weinig plekken waar dat kan en daardoor krijgen veel patiënten niet de optimale zorg die ze nodig hebben. Alleen is de vergoeding voor een district ziekenhuis niet geregeld. Wel voor een regio ziekenhuis. Dus moeten we gaan onderzoeken wie wat gaat betalen en hoeveel. Nu rekenen klinieken €400-670 per ingreep. Een wondverpleegkundige (HBO) verdient hier €300/mnd, een schoonmaker €60/mnd. Kostbare aangelegenheid dus. Een meer betaalbare prijs zou welkom zijn. Maandag verder. 

(Ed) Ik werd gevraagd om suus haar computer bril te gaan halen omdat ze verslagjes van de gesprekken wilde maken. Het werd 3x op en neer naar de hotelkamer omdat ik eerst de tas niet kon vinden (lag onderin in een kast) en daarna de verkeerde bril had. Hoeveel brillen neem je mee??? welgeteld 18 trappen! Zei blij ik wat minder. Na een half uurtje achter de laptop ging deze opeens dicht. Zo, nu even tijd voor jou dit kan ik morgen ook. Zozo op naar een tweede huwelijksreis schat? 
Wel een met hindernissen, want ik was m’n oplader voor m’n gehoor apparaten vergeten. Dus afwisselend wel, geen, of maar 1 oor voorzien van versterking en dan weer stoelendans voor het andere oor, luisterde ik me het weekend door. 

(Suus) Zondag liepen we naar de bank om te pinnen voor de komende week. Meteen t zweet in de bilnaad dus terug naar de schaduw van het terras van het hotel. Daar had ik nog een ontmoeting, nu met de gouverneur van de Rotary van Tanzania, om te kijken of ze ons project willen en kunnen steunen. Een leuk gesprek met kritische vragen van de eigenaar van een matrassen fabriek. “Hoeveel patiënten komen er, want er is hier vlakbij een ziekenhuis dat toen het klaar was geen patiënten had. En op het eiland staat een ziekenhuis waar geen apparatuur meer in staat. Dat is jammer van de investeringen”. Ik legde uit dat dit plan juist het masterplan van het ziekenhuis zelf is, dat al >60 jaar zorg levert aan de aller armsten van dit district. Patiënten die nergens anders heen kunnen. En ook al is het (nog) geen regio-ziekenhuis: er worden regelmatig patiënten verwezen uit de omgevende klinieken. Zijn interesse was gewekt en we hebben allebei huiswerk: hij bij zijn club in Mwanza, ik op zoek naar een club in Nederland die wil ondersteunen. 
Ed schoot ondertussen nog wat vliegende vogels voor zijn cursus. En voor onszelf natuurlijk. 
Na de lunch pikten Erik en Jiska ons op voor de rit naar Sengerema. Bijkletsen over van alles en nog wat, en plannen voor de komende week. Minder directe patiëntenzorg maar meer gesprekken, logistiek en management deze reis. Even omschakelen.