2026-04 de reünie

De poort was dicht maar bewaker Joseph herkende Ed meteen. Een warm welkom met handjeklap en de poort ging open. Door naar het huis waar Erik, Anthony en Anastasia ons enthousiast omarmden en onze spullen meenamen en meteen al op de slaapkamer zetten. Baby Jesca (5 mnd) zat in de hoek van de bank en keek die nieuwe bleke koppen onderzoekend aan. Anthony zette meteen koffie en we ploften op de veranda om bij te kletsen. Anna bakte pannenkoeken als lunch terwijl de plannen voor de komende dagen werden besproken. Vervolgens gingen Erik en ik een rondje ziekenhuis, Ed bleef in het containerhuis en ging met de foto’s aan de slag en nog een beetje bijkomen van de reis. Anthony en een van de pleegkinderen van de nonnen die tegenover wonen schoven bij hem aan voor een bakkie en met dank aan Glosbe vertaalapp konden ze een beetje communiceren.

Paulo Kubwa reed net weg toen Erik en ik kwamen aanlopen en hij stopte om me te begroeten en vroeg of Ed er ook was. Die zullen elkaar nog wel zien voor de klusjes.

In het Simba-kantoor bekeek ik wat fijn instrumentarium om vaatoperaties te doen. Hierover later meer.

Op de zalen was het opvallend rustig. De regentijd is de vruchtbare periode dus iedereen is op z’n akkertje aan het werk om te zorgen voor een goede oogst. Dus ga je alleen naar de dokter als het echt niet anders kan. Zoals een vrouw met een meer dan tennisbal-grote tumor op haar hiel die door de huid heen groeit. Helaas niet een vriendelijk ding met al uitzaaiingen in lymfeklieren en longen, dus niet te genezen. “Lokale controle” van de riekende wond is alleen te behalen door het onderbeen te amputeren. En dat is hier meestal geen acceptabele keuze. 

Op de mannenzaal lag een knul die dagen geleden op de spoed was achtergelaten met een gebroken been. Er was ondanks verwoede pogingen nog geen familie getraceerd. Erik sprak met hem over behandmogelijkheden als de zwelling was weg getrokken. “Heeft hij al gegeten” vroeg ik. De kersverse coassistent keek me vragend aan. “Geen familie is geen eten” zei ik, want er is geen ziekenhuiskeuken met gevarieerd menu zoals in Nederland. Gelukkig is er het armenfonds om dit soort verlaten mensen van eten en geld voor behandeling te voorzien. Na uitgebreide screening door een maatschappelijk werker om te zorgen dat het geld op de juiste plek terecht komt. 

Er lag ook nog een patiënt die al voor zijn operatie aan gebroken been had betaald en dacht, ondanks uitgebreide uitleg, dat hij dan ook meteen geholpen zou worden. Helaas had hij een paar dagen gewacht voor hij zich bij de dokter meldde, dus zijn been was te dik om te opereren. Hij had moeite om te begrijpen dat in bed liggen met je been hoog niet “niets doen” is, maar ontzwellen en dat is een belangrijke voorbereiding op de behandeling. Ook hier is communicatie soms niet makkelijk.

Erik moest nog wat regelen voor de opleiding dus ik liep naar de dialyse. Ik had nl vorige week een appje gehad van Revocatus, het hoofd van de dialyse. Of ik als ik er toch was een paar shunts wilde aanleggen. Je maakt dan in de arm een soort vaatsnelweg waar ze bloed uit kunnen omleiden door een zuiveringsmachine en weer terugpompen in het lichaam voor dialyse bij patiënten vanwie de nieren niet meer werken. Nu hebben de dialyse patiënten hier meestal een slangetje in de nek dat naar buiten hangt en op het apparaat kan worden aangesloten. Dat is een stuk lastiger en risicovoller om mee te leven, zeker gezien de leefomstandigheden hier. Maar we kunnen niet zomaar aan de slag

Revocatus was super enthousiast en nam me meteen mee langs 3 patiënten. Helaas springen de vaten me niet tegemoet, dus er moest om te beginnen een vaatecho worden gedaan. In het kantoor bespraken we wat er verder nodig zou zijn om deze zorg veilig en goed te kunnen gaan leveren. Allereerst toestemming vanuit het academisch ziekenhuis Bugandu dat de leiding heeft over alle regionale dialyse afdelingen. En de leiding van ziekenhuis en dialyse in Sengerma moeten akkoord zijn en de anaesthesie moet een een arm-verdoving kunnen geven. Kortom, we hebben het niet morgen rond. 

Maar morgen waren er nog meer patiënten om te zien dus beloofde ik meteen na de overdracht langs te lopen.

Terug op de veranda proostten we met een Kilimanjaro (bier) op de “reünie” met Erik en alle bekenden hier, en op het werk.

Na het eten werd het programma voor morgen doorgenomen: Ed gaat OK brancards vervangen door nieuwe uit de container met Anthony, Erik moet onderwijs geven dus ik doe zijn poli en ga langs de dialyse.

Om half 11 ging het licht uit, letterlijk en figuurlijk. De kop is er af.